Firma produkcyjna może wytwarzać odpady w wielu punktach zakładu: na stanowiskach obróbki, w magazynie, podczas przezbrajania linii albo przy przyjmowaniu dostaw. Część z nich trafia następnie do zewnętrznego odbiorcy, a część jest czasowo gromadzona na terenie przedsiębiorstwa. Sam fakt posiadania odpadów nie zawsze oznacza obowiązek uzyskania zezwolenia na ich zbieranie. Decydujące znaczenie ma między innymi to, kto jest ich wytwórcą, jaki jest cel magazynowania oraz czy firma przyjmuje odpady od innych podmiotów.
Najpierw trzeba ustalić, czym jest planowana działalność
Zbieranie odpadów nie powinno być utożsamiane z każdym czasowym przechowywaniem pozostałości powstających w zakładzie. Przedsiębiorca, który gromadzi własne odpady w ramach normalnego procesu gospodarowania nimi, analizuje przede wszystkim obowiązki związane z ich wytwarzaniem, ewidencją, właściwym oznakowaniem i przekazaniem uprawnionemu odbiorcy. Inna sytuacja występuje wtedy, gdy zakład przyjmuje odpady należące do innych firm, sortuje je, przeładowuje albo czasowo gromadzi przed dalszym zagospodarowaniem.
Granica może mieć znaczenie także w modelu, w którym przedsiębiorstwo odbiera odpady od kontrahenta i przewozi je na własny plac. Wtedy nie wystarczy opisanie czynności jako „magazynowania”. Trzeba przeanalizować rzeczywisty przebieg operacji: źródło odpadów, moment przejęcia odpowiedzialności, miejsce ich czasowego gromadzenia oraz dalszy kierunek przekazania. Informacje o zakresie procedury można uporządkować, korzystając z materiału https://www.lemitor.com.pl/zezwolenie-na-zbieranie-odpadow/.
Odpady po opakowaniach aerozolowych wymagają dokładnego rozpoznania
Pozostałości po opakowaniach aerozolowych nie powinny być opisywane wyłącznie nazwą handlową produktu. Dla dalszego postępowania ważne są właściwości odpadu, jego skład, stan techniczny opakowań oraz to, czy mogą pozostać w nich resztki substancji albo gazu. Znaczenie ma również uszkodzenie pojemników, możliwość wycieku i sposób, w jaki odpady powstają w zakładzie.
Przed przygotowaniem dokumentacji firma powinna przyporządkować odpady do odpowiednich rodzajów zgodnie z prowadzoną ewidencją i przyjętą klasyfikacją. Nie należy wybierać kodu wyłącznie na podstawie podobieństwa do innego odpadu. Jeżeli przedsiębiorstwo ma wątpliwości, pomocne bywa zestawienie informacji o procesie, używanych materiałach i właściwościach pozostałości. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której opis we wniosku nie odpowiada rzeczywistemu sposobowi postępowania.
Jakie informacje przygotować przed złożeniem wniosku
Dobrze przygotowany wniosek powinien przedstawiać konkretny model działania, a nie ogólną deklarację, że odpady będą przechowywane „w bezpieczny sposób”. Organ musi móc ocenić, jakie odpady pojawią się w danym miejscu, w jakiej ilości i w jakich warunkach będą czasowo gromadzone. Przydatne jest wcześniejsze zebranie następujących informacji:
- rodzaje odpadów oraz ich właściwości, w tym informacje o odpadach potencjalnie niebezpiecznych;
- źródło pochodzenia odpadów i podmioty, od których mogą być przyjmowane;
- przewidywana częstotliwość dostaw oraz sposób przyjmowania odpadów;
- lokalizacja miejsca zbierania, jego wydzielona powierzchnia i dostęp dla osób upoważnionych;
- rodzaje pojemników, kontenerów lub innych zabezpieczeń stosowanych dla poszczególnych strumieni;
- procedura kontroli stanu opakowań, reagowania na uszkodzenie i przekazywania odpadów dalej.
Opis powinien być zgodny z układem zakładu. Jeśli na terenie firmy znajduje się kilka punktów czasowego gromadzenia, lepiej wskazać ich funkcję i wzajemne powiązanie niż posługiwać się jednym ogólnym określeniem. Pomocny może być prosty plan sytuacyjny z zaznaczeniem dróg transportu, miejsc rozładunku, stref niedostępnych dla osób postronnych i obszarów, w których odpady są przygotowywane do odbioru.
Opis miejsca powinien odpowiadać praktyce
Sam plac lub pomieszczenie nie wystarczą do oceny sposobu zbierania. Trzeba opisać nawierzchnię, ochronę przed warunkami atmosferycznymi, możliwość odseparowania różnych rodzajów odpadów oraz rozwiązania ograniczające ryzyko przewrócenia, rozszczelnienia lub zmieszania pojemników. Przy pozostałościach po aerozolach istotne będzie także ograniczenie dostępu do źródeł zapłonu i zapewnienie organizacji pracy odpowiedniej do właściwości przechowywanych odpadów.
W dokumentacji powinny znaleźć się również zasady oznaczania pojemników, kontroli ich stanu oraz postępowania w razie wykrycia nieszczelności. Jeżeli firma korzysta z usług transportowych lub przekazuje odpady wyspecjalizowanemu odbiorcy, warto opisać, kto odpowiada za przygotowanie partii do odbioru i jakie dokumenty towarzyszą przekazaniu.
Dokumentacja wewnętrzna ułatwia kontakt z organem
Przed złożeniem wniosku dobrze jest porównać jego treść z rzeczywistą organizacją zakładu. Pomaga w tym wewnętrzna karta każdego odpadu zawierająca jego nazwę roboczą, miejsce powstawania, sposób gromadzenia, osobę odpowiedzialną i planowany odbiór. Warto również sprawdzić, czy procedury obowiązujące na produkcji, w magazynie i w dziale ochrony środowiska nie opisują sprzecznych zasad.
Na etapie przygotowań trzeba ustalić właściwy organ oraz aktualne wymagania formalne dotyczące danego rodzaju działalności. Zakres dokumentów może zależeć od lokalizacji, charakteru odpadów i sposobu prowadzenia operacji. Jeśli firma planuje rozszerzyć działalność o odpady od innych podmiotów, powinna przeanalizować ten wariant przed rozpoczęciem przyjmowania pierwszej partii, a nie dopiero podczas kontroli dokumentacji.
Najbezpieczniejsza organizacja procedury zaczyna się więc od rozdzielenia dwóch kwestii: odpadów własnych powstających w produkcji oraz odpadów przejmowanych od innych przedsiębiorców. Następnie należy dopasować klasyfikację, opis miejsca, zabezpieczenia i dokumentację do faktycznego przebiegu operacji. Taki porządek ułatwia ocenę obowiązków i zmniejsza ryzyko, że złożony wniosek będzie wymagał uzupełnień z powodu niespójnego albo zbyt ogólnego opisu.
